Houden van is (laten) leven in vrijheid. Wie zichzelf gevangen houdt is niet in staat anderen vrijheid te verlenen.

Geplaatst door op in Uncategorized
  • Lettergrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1542
  • 1 reactie
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

Houden van is (laten) leven in vrijheid.

Houden van iemand is een moeilijke opgave, althans voor de mens.

God maakt het ons makkelijk daar we in Zijn Woord kunnen lezen dat houden van alleen kan wanneer we de ander vrijlaten, in denken, doen, handelen, keuzes maken en verbonden zijn tot en met elkaar.

Jezus Christus heeft dat heel duidelijk gemaakt. Hij zegt dat Hij geen mens verplicht Zijn oneindige Liefde te aanvaarden. God nodigt IEDER MENS uit tot Hem te komen in zijn/ haar eigen tijd. Zelfs is er geen straf voor de mens indien wie dan ook zich van Hem keert. Althans zo lijkt het. Geen onmiddellijke straf of gevaar is zichtbaar, anders dan in de Koran en andere religies, waar directe (lijf)straffen zijn ingesteld. God en in Hem Jezus Christus echter is de enige ware God en dus God van Barmhartigheid.

Toch is het niet tot Hem komen niet zonder risico. Want de ongelovigen zullen nimmer deel mogen uitmaken van het reine en van de vruchten van Zijn Genade, Zijn Heerlijkheid en Zijn erbarmen, hier en in het hiernamaals.

Het mooie is dat God de mens niet zoekende laat. God zegt nadrukkelijk dat Hij je kent. Jouw naam staat geschreven en is bekend en Hij -God- zal er altijd voor je zijn. Zoek niet naar Mij, zo zegt God, want: ‘IK heb u al gevonden nog voor u geboren bent. Ik -God- ben bij je en Ik zal je nimmer verlaten, zelfs wanneer gij -mens- Mij (nog) niet wenst te (er)kennen’.

Zo simpel is het maar zo vrijblijvend IS het niet. Immers de ‘duizenden’ plagen welke over de ongelovigen en de afvalligen zullen komen, zijn intens en soms welhaast ondragelijk. Er is dus wel degelijk een sterke aandrang van God Almachtig om de mens te waarschuwen en te dwingen om te komen tot Hem welke is de Heiland, Schepper en maker van alles dat ademt en leeft.

Maar toch, toch moet er een bepaalde afstand bewaard blijven in de verbintenis tot God Almachtig. Want Hij is KONING der Koningen. Zelfs daar waar Jezus Christus ons uitnodigt Zijn Vriend te zijn, te worden en te blijven, zegt Hij er duidelijk bij dat het ‘vriendzijn’ slechts kan bestaan wanneer er een volledig één-zijn is met God de Vader. Dus een volledig geloven en overgeven van de mens aan God Almachtig.

En alleen zij -die volkomen geloven, die zijn zonder zelfs de geringste twijfel-, zij die goed zijn en goed doen, alleen zij zijn uitverkoren te zitten ter rechterzijde van God.

Het is goed dit herhaald te lezen teneinde dit wel te verstaan. Niet iedereen kan zitten aan de rechterzijde van God. Er kunnen veel meer mensen in de nabijheid zijn van God, maar niet allen zullen uitverkorenen zijn. En ook dat is weer omringd met barmhartigheid. Het maakt duidelijk dat zelfs wanneer je niet het braafste kindje van de klas bent, God je toch in Zijn armen neemt.

Nogmaals het gaat hier dus om goed zijn en goed doen. Zogenaamde martelaren, zij die oorlogen voeren leugenachtig uit naam van God, zij die mensen vermoorden, behoren dus helemaal niet tot de uitverkorenen!

Belangrijk dis is het te weten dat God het fantastische vindt dat je goed doet. Maar ook hier weer een ongekende wijsheid. Doe goed, maar niet met de gesel van hand en daad. In hedendaagse woorden: prachtig dat je van iemand houdt of dat je iemand(en) wenst te helpen, maar knuffel dat mens of die mensen niet dood! Geloof of begrip of liefde een mens in slaan, werkt altijd averechts, tegengesteld. Dus als iemand de door jou aangeboden hulp niet wenst of je uitnodiging tot ontvangen van wat dan ook, niet aanvaard, accepteer dat dan met dezelfde mate van warmte en liefde. Draai je niet verontwaardigd om en verlaat de mens niet, zo spreekt de Heere onze God. Maar laat dan juist je ootmoed zien…….

Aanvaard dat de mens zelfredzaam wenst te zijn, trots of bang of verlegen is en daardoor hulp afwijst. Maar juist dan is de oprecht gelovige, de oprecht goede sterk en verlaat hij/zij barmhartigheid en genade niet uit het oog. Met andere woorden aanvaard dat je (op dat moment) niet nodig bent. Dat wil niet zeggen dat je niet gewenst bent of afgewezen. Het is een terechtwijzing wellicht of wijze les, of zo je wenst een vingerwijzing van God. Nee niet weglopen en niet afwijzen! In hedendaagse taal gezegd: gewoon accepteren dat hulp niet gewenst is, maar wellicht toch samen een bakkie doen en juist elkaar niet uit het oog verliezen. Opdringen is in bijna alle gevallen een negatief ervaren door de persoon aan wie houden van, liefde, warmte of hulp wordt opgedrongen.

Mensen helpen, zo leert het Woord van God ons, kan het beste door geen hulp aan te bieden maar door beschikbaar te zijn, klaar te staan voor het geval die hulp gewenst of nodig is! Loop God niet voor de voeten, ga niet op Zijn Troon zitten! Wees nederig, ootmoedig schreef ik al eerder en aanvaard dat je mag zijn een dienaar Gods. Dat is de hoogste eer welke een mens op aarde mag/kan ontvangen. Raar gezegd, maar kijk eens naar God, heb je ooit ervaren, gezien of gehoord dat God zich opdringt aan wie dan ook? Zelfs God doet dat niet……   dat is zo verschrikkelijk ongelofelijk mooi!

Dan nog dit….   Meestal zijn mensen goed. Daar kan en mag geen twijfel over bestaan. Lief ook, maar lief zijn is geen verdienste. God is soms ook niet lief. Niet altijd lief maar wel altijd rechtvaardig, duidelijk, opbouwend, constructief en altijd barmhartig.

Altijd lief zijn roept het gevaar op dat mensen denken dat alles kan of mag en altijd zonder enige repressie zal zijn. Het roept ook het gevaar op dat mensen misbruik van je maken, of je niet serieus nemen. Altijd lief zijn is zelfs een vorm van oneerlijk zijn. Immers niet alles en niet iedereen is altijd lief, zachtjes gezegd. Dan kan een niet lieve houding, een niet lief woord of corrigerend optreden een weldaad zijn. Al is het maar dat de ander weet hé, ik ben over de schreef gegaan of ik heb iets gedaan dat niet welgevallig is of misschien zelfs kwetsend voor de ander. Wat zegt Gods Woord?: wie men lief heeft kastijd men. In moderne taal gezegd: als je echt van mensen houdt, van iemand houdt, schroom dan vooral niet hem of haar ook te corrigeren of te onderwijzen of misschien zelfs te straffen als ultiem leermiddel. Dat alles getuigd van grote liefde voor die persoon. Zeker als op die manier een leven, of levens gered worden.

God is gestreng, bestraffend maar bovenal barmhartig en genadebrengend. Wij mogen Zijn voorbeeld volgen. Maar laat ons steeds bedenken dat wij mensen zijn en dus nimmer zonder falen zijn, dat vooral ontstaat door ons tekortschieten om onbevooroordeeld te zijn. Juist daarom is het goed niet altijd lief te zijn maar juist soms een beetje terughoudend al is het maar om ook het houden van jezelf niet uit het oog te verliezen. En ja hoor, liefde tot jezelf mag bestaan. Psalm 8:3 laat dat duidelijk zien. Ook dat is een vrijheid! Immers wie zichzelf gevangen houdt is niet in staat vrijheid aan anderen te schenken. Tot slot Psalm 68:3, waarschijnlijk zegt dat meer dan al het bovenstaande.

Psalm 68 : 3
Springt op van vreugd, verheft Zijn lof,
Die, daar Hij woont in 't hemelhof,
Een Vader is der wezen;
Die weduwen haar recht verschaft,
Die streng haar onderdrukkers straft,
En voor Zijn wraak doet vrezen;
Een God, die zet uit mensenmin,
D' onvruchtb'ren in een huisgezin;
En, om Zijn macht te tonen,
Gevang'nen uit de boeien redt;
Maar die verlaters van Zijn wet
Doet in het dorre wonen.

©Ernst-Faith de Jager

Trackback URL voor dit artikel

Reacties

  • best essay woensdag, 26 april 2017

    I just got to be distinctly aware of your blog through Google, and found that it's genuinely informative. I will watch your writing skill and ideas. I will acknowledge on the off chance that you proceed with this in future. Various individuals will be profited from your writing.

Laat uw reactie achter

Gast vrijdag, 18 oktober 2019